علي بن أبي‌طالب

Wikipedia جي
پرش به ناوبری پرش به جستجو

علی بن ابی‌طالب (به عربی: عَلِيّ ٱبْن أَبِي طَالِب‎؛ ۱۳ رجب ۳۰ عام‌الفیل برابر با ۲۳ قبل از هجرت (۱۳ سپتامبر ۶۰۱ میلادی) – ۲۱ رمضان ۴۰ قمری) (۲۹ ژانویه ۶۶۱ میلادی) امام اول تمامی شاخه‌های مذهب شیعه، خلیفهٔ چهارم از خلفای راشدین اهل سنت و پسرعمو و داماد محمد است.[۴] او فرزند ابوطالب و فاطمه بنت اسد، همسر فاطمهٔ زهرا، و پدر حسن، حسین و زینب است.[۵] وی از سال ۳۵ تا ۴۰ هجری، کمتر از پنج سال، به‌عنوان خلیفه بر خلافت اسلامی[۶] جز شام که در سلطه معاویه بن ابوسفیان بود، حکومت کرد. او در میان طیف وسیعی از مسلمانان از جایگاه برجسته‌ای برخوردار است حرم مطهر ایشان در شهر نجف در عراق قرار دارد. ایشان نقش برجسته ای برای شیعیان دارند. ایشان بسیار خوش اخلاق و بسیار مهربان با همه مردم و بسیار عادل و بخشنده بودند.

پانویس[دچينواچين]


منابع[دچينواچين]