حزین لاهیجی

از Wikipedia
واز بکون به: گردسن، واموج

محمدعلی بن ابوطالب مؤتخللص به حَزین و معروف به شیخ علی حزین سال ۱۱۰۳ قمری، اصفهانˇ مئن به دونیا بمأ. حزین، شیخ زاهدˇ گیلانی نوادگؤنˇ جی ایسسه و یک‌ته جه اینˇ اوستادؤن، امیر سید حسین طالقانی ایسسه. حزینˇ لقب، علامه ذوالفنون نی ایسسه. هندی سبکˇ مئن، حزین، جزو آخری پیله شاعرؤنه و اینˇ آثار ایشؤنن: تذکره الشعرا، دیوان اشعار، صفیر دل، حدیقه ثانی و تذکارات العاشقین. حزین خو تاریخˇ کیتابˇ مئن اصفهانˇ وضعیته، افغانی‌ئنˇ حمله زمت، شرح بدأ دأنه.

حزینˇ زندگی[دچین‌واچین]

حزین، سال ۱۱۴۶ قمری، نادر شا ترسأ جی بوشؤ به هند و سال ۱۱۸۱ قمری، هفتاد و هشت سال داشت کی بنارسˇ مئن بمرده و هو شهرˇ مئن دفنأ بو. حزین، نادر شا ترسأ جی بوشؤ بو هند اینˇ قبر، بنارسˇ مئن، الؤن یک‌ته موهممˇ اسسؤنه ایسسه کی موسلمانؤن (هم شیعه‌ٰن و هم باخی) اونه زیارت کؤنن. حزینˇ برخی شعرؤن، به فرانسه زوانأ نی واگردؤن ببؤ.[۱]

سربس[دچین‌واچین]

  • کریمی، یوسف، زندگی‌نامهٔ مشهورترین شاعران ایران، تهران: ۱۳۸۵، ص۱۶۳.

جیرنویس[دچین‌واچین]