گیلان اوی گیلان

جه گیلکی شعران شیون فومنی

گيلان ، اوی گيلان

کو ستاره فان درم تی چومانه سويانده ؟

کوزيمينا سربنم عطرتی زانويانده ؟

می پاتان آپيله سوغات می پابراندگی

کویتا کوچا دوارم می کوچیکی بویا نده

بائيد آی دس براران ئيپچه می لبلا بيگيرد

هه چينه ی کول ده بدا می شانه ، چانچويانده

ولانيد جغدازنم پسکلا پوشان بموجم

بدامی خونا بجار ، آنقده زالويانده

کوی دانه آينه ر می ديل سفره واکونم

خورا زرخا نكونه توشكه خو ابرويانده

می چومان تیرپیری شه خورشید سورما چی وابو

بدا دونيا واويلان می چشم کم سويانده

گيلان – اوي گيلان ! می دردا نتانه چاره کودن

اگه دس نخسه حکيم تی گيله دارويا نده

شعر توم بجارا واش پوراکونه تا چکره

اگه قوت تی پلا «شيون»بازو يانده

شیون فومنی شعران

گیلان اوی گیلان، آچه مچی، شیون فومنی دو بیتیان.